Dinsdag werkdag

"Wat voor dag is het de dag die hierna komt?"
"Dinsdag"
"En wat ga jij dan doen?"
"Werken"
"En ik?"
"Spelen bij de Kinderkamer"
"Wanneer mag ik nou ook eens met jou mee gaan werken?"

Dit gesprek herhaalde zich de afgelopen weken (maanden) regelmatig. Gisteren had ik er eindelijk een antwoord op: "Morgen".

Tussen een surveillancebeurt en het volgende lesuur was er net genoeg tijd om een hyperdepieper Finn op te halen bij de opvang ("Ik vind t zooo spannend, en zooo leuk, en wat gaan we dan doen? en heb jij ook tafels? en n wc? en hoe heten de kindjes in de klas? en zijn daar ook jongetjes bij? en krijg ik dan ook een schaar?"...). Na een korte rondleiding (die oa het tostiapparaat omvatte, erg belangrijk voor een peuter) kon meneer dan eindelijk samen met de klas aan tafel. Met grote ogen keek hij toe hoe 'juffrouw mama' de knutselopdracht uitlegde. Diezelfde juffrouw keek niet veel later met even grote ogen toe hoe zoonlief twee perfecte cirkels uitnipte en braaf op zn beurt wachtte.

Na de les verdwenen de kaasboterhammen in het tostiapparaat en boende Finn tijdens het wachten daarop nog even alle plak van de tafels. De tosti's werden al babbelend aan de grote juffentafel verorberd ("daar moet ook n beker melk bij hoor, dat hoort echt zo") en toen was het al weer tijd om terug naar de peuters te gaan. Glimmend van trots werd het nog van de plak druipende knutselwerkje als een trofee voor zich uigestoken. Finn had gewerkt op mama's werk! (en hij was niet de enige die glom van trots...)

Finn was danig onder de indruk van zijn buurjongetje aan tafel. 's Avonds thuis hoorden we m een zelfbedacht liedje met zijn naam erin zingen...

En we maakten: n trommelmannetje voor carnaval!

Winterslaap

Het is koud. En grauw. En nat. En niet leuk dus.
Nee, ik ben zogezegd geen wintermens. Ik leef weer wat op als de eerste zonnestralen zich laten zien, en beter nog: als het eerste groen weer tevoorschijn komt. Ik ben dus helemaal voor het winterslaapprincipe. Schijnbaar draag ik dat enigszins over op mijn huisgenoten, want de afgelopen tijd is dit dus het centrale thema in dit huishouden: Slapen. (Helaas, uitslapen valt daar dan weer niet onder.)

Alle poppetjes zijn voorzien van een eigen bedje...

Zo ook de knuffels die zich toch al toevallig op het grote bed bevonden (maar dat telde niet)...

Dat Jip de uitnodiging aannam om erbij te kruipen leek erg gezellig...

Maar zorgde voor enkele benauwde momenten voor meneer beer...

Mama zag er moe uit, dus die werd ook in bed gestopt (en bij gebrek aan oordopjes werden er een paar grote knikkers gebruikt tegen eventueel gesnurk)...

Finn dacht dat Mats ook wel een momentje rust kon gebruiken (dat denkt 'ie altijd als er iets teveel gemopper uit Mats komt), maar daar dacht de kleine druktemaker anders over...

Dan maar poes Mia onder de dekens...

Die later aangaf de verwarming een stuk behaaglijker te vinden...

Daarom werd Mats (en een toevallig passerend stokpaard) maar weer ingestopt... (en nee, hij was het er nog steeds niet mee eens)

Van zorgen dat iedereen goed kan slapen wordt je natuurlijk heel erg... moe! (Finn wist zeker dat hij nooit zn ogen dicht deed als ie sliep. Gelukkig hadden we bewijs.)

En ook Mats was uiteindelijk geveld...

Papadag of Papa's dag?

Jaaaaaa de sneeuw plakt....... en met een peuter die al weken de sneeuwpopset klaar heeft liggen, moet er een gemaakt worden. Helaas gewoon ballen rollen lukte niet, dus grover geschut en met schep, bezem en speciekuip is hij er toch gekomen. Finn vegen en scheppen en Mats heeft zich vooral bezig gehouden met het verspreiden van de knopen (walnoten) over de straat. Lekker momentje zo in de sneeuw. 

Maar dat ging soepel met die kuip, de sneeuw plakt goed en dan gaat het hartje van deze papa sneller kloppen. Finn zullen we een sneeuwhut gaan maken? Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa. 

Eerst Mats naar bed en wij de achtertuin in. Nou moet ik toegeven dat Finn op een gegeven moment is afgehaakt en op de bank hangend hopla's heeft gekeken. En papa..... die kon niet meer ophouden. Bij thuiskomst van Judith; amper lichten aan, alles rustig en trof ze Finn op de bank. Waar is papa? 
"Die is buiten spelen!" 

Van koken is niets meer terecht gekomen en na het eten ook weer terug de tuin in. Finn weer meegeholpen met de gaatjes dichtduwen, maar ergens werd het bedtijd. En wie ging door...   

De hut is af, het resultaat mag er wezen (al zeg ik het zelf) en moe maar voldaan schrijven we deze blog. Wat een heerlijke papadag! 

The day after

Het is koud!

Tja, dat zal jullie wel niet ontgaan zijn zeker...

Al voor de kerstvakantie zat ik te broeden op een nieuwe opdracht voor 'mijn kindjes'. Ik deed een gokje en... gokte een week te vroeg! Vorige week (juist, de eerste lesweek na de kerstvakantie) begonnen we met het maken van warme winterkleding (was het toen niet iets met lenteachtige temperaturen?). Onder heel veel verbaasd toekijkende oogjes kleedde ik mijn foto aan met een jas, muts en warme sjaal. Want ja, pas daarna zou ik goed genoeg aangekleed zijn voor het 'koude winterweer'.

Vol enthousiasme begonnen de kinders vervolgens te weven. Sommigen regen op goed geluk wat draad door gaatjes, anderen ontdekten de logica en maakten al wevend een net-echt minisjaaltje.

En toen, hoera, begon deze week de winter ineens echt. Alle kinderen kwamen naar school met dikke jassen, mutsen en sjaals. Wederom hoera, want nu kwam het onderwerp dus echt tot leven. De sjaaltjes werden afgemaakt en mutsjes werden beplakt met uitgeplozen draadjes. Ook de vorige week gemaakte foto's ("kijk maar eens alsof je t heeeel koud hebt") werden met veel pret ontvangen. Volgende week nog met lapjes stof en oude knopen een jasje aan, en dan kunnen we naar buiten! (tenzij dan de lente weer is begonnen...)

Kijk: buiten ligt sneeuw!

Voor t geval je nu zelf ook knutselkriebels krijgt.

Een buitenfilm eind december?

Dat bedenk je toch niet? Jawel hoor. Daar ga je toch niet naartoe? Jawel hoor. Dat kan toch nooit leuk zijn? Jawel hoor.

Comfortabele stoelen op de eerste rij, dekentje erbij, grote parasol tegen ongewenste regendruppels, lekker drankje en twee kinderen die met grote ogen (en heerlijk warm op schoot genesteld) keken naar het kerstverhaal van de Muppets. Errug fijn...

(En ook wel eens leuk om te ervaren hoe het is om als BN-er behandeld te worden. Ons tafereeltje zag er blijkbaar voor anderen erg uitnodigend uit om een foto van te maken. Sommigen gewoon pontificaal midden voor onze neus, telefoontje erbij en klikken maar. Anderen pakten het iets subtieler aan, liepen eerst een paar passen en pas dan kwam het telefoontje tevoorschijn (incl verradend flitslicht). Veel glimlachjes, schouderklopjes en ohh's en ahhh's mogen ontvangen ook. Gokje dat het de volgende keer een stukje drukker zal zijn bij de film als al deze mensen de oppas voor die avond gaan afbellen...)

Hulpjes van de tuinkabouter

Er gaat niets boven een dagje in de tuin samen met een stel peuters. Zaterdag met Finn en Isa naar de moestuin geweest. De grootste lol, lekker aan het spelen, ontdekken en ze helpen ook nog eens mee. (met de 'lasagna') 
Heerlijk om te zien. 

Voor Isa was de moestuin enigszins nieuw en bij het eerste beetje vuil moesten de handen worden gewassen.  Water uit de regenton was niet goed genoeg, vies, of er geen warm water was? Want die had ze thuis ook. Ehmm....

Het begint te lukken. Een tuin waar de kinders kunnen spelen en waar deze grote tuinkabouter zijn ding kan doen. Het afgelopen jaar was toch net iets te karig, weinig groenten, heel veel onkruid en dan is het niet echt leuk spelen voor de kleintjes. 

Voor deze winter zijn er de nodige plannen om van de tuin een kinder- en groenten paradijs te maken. Vandaag een tipi gemaakt als voorproefje, er zal nog meer volgen voor de kinders. 

Zaterdag weer heerlijk genoten van een 'winterse' dag in de moestuin. 

Over de lasagnetechniek en bevroren tenen

Net even bij de Grote Tuinkabouter gaan kijken. Hij had zich tot bescheiden doel gesteld de moestuin dit jaar al voor de winter (of in ieder geval dan alvast voor het voorjaar) op orde te hebben. Nou moet ik hier voor de volledigheid wel bij vermelden dat dit nog geen enkel jaar gelukt is. T is namelijk geen postzegelformaat tuintje. Nee, we hebben wel 200m (in t vierkant). En we hebben ook twee kinderen, en een huis dat nooit af is, en veel andere hobbies... Juist, vat je 'm?

Maar dit jaar begint het er wel verdacht veel op te lijken dat het hem gaat lukken. Ik hoor enthousiaste verhalen over schoongemaakte bedjes, paden-in-wording en 'mulchen'. Over wàt? Over het bedekken van de grond met kranten, bladeren, mest, compost en koffiedrab zodat er geen onkruid komt en de grond mooi voedzaam wordt/is/blijft. Mijn Grote Tuinkabouter gaf me zelfs nog wat extra uitleg: Dit heet de 'lasagnetechniek' (en nu doe ik dan even een beroep op jullie kookkennis, want ik mag er toch wel van uitgaan dat iedereen weet wat lasagne is he?) Spreekt voor zich zou ik zeggen:

Hij heeft zo inmiddels al een paar bedjes 'gelasagnaat', en 't ziet er veelbelovend uit:

En zie je t nou goed? Ja, daar, naast die kruiwagen en zuurstokroze emmer: Er kon ook nog worden geoogst!

(Wat jammer nou dat ik altijd al heb gegruweld van prei...)
Helaas was niet al het groen te oogsten. Het had nog het meeste weg van sla uit de vriezer (nee, dat kan niet, weet ik ook wel, dûh). Btw: Tuinkabouter komt net binnen en verklaart dat dit de mierikswortel is.

En wat dacht je van deze groene (bruinige) weelde? Over een half jaar kunnen we daar weer asperges vinden!

Grote Tuinkabouter was hard aan het spitten, en hij bleek niet de enige met dat talent (hoewel ik me afvraag of dit ook iets met lasagne van doen heeft).

En die bevroren tenen? Iedereen die vandaag langer dan tien minuten buiten is geweest weet vast wel waar ik het over heb...

Van een verbouwde zolder tot het aan de kant zetten van principes

Er was eens een huis. Dat nooit af is, ja, die dus. Daar zou een kindje bijkomen, dus er moest verbouwd worden. Een zolderkamer voor de oudste, zodat de jongste zou kunnen doorschuiven naar de babykamer. Klinkt simpel, is het niet.

Dat verbouwen behelsde namelijk wel iets meer dan simpel een verfje ertegenaan kwakken. Er kwam een dakkapel, er werd een indeling gemaakt (incl washok voor moeder-de-vrouw), en toen moest er worden afgetimmerd. Dacht ik eerst nog dat dat binnen een paar dagen (hooguit een weekje, vooruit dan maar) gebeurd zou zijn dmv een paar prefab wandjes, daar kwam ik al snel van terug. Opa Maajie werd ingeschakeld, verhuisde al zijn timmergereedschap naar onze zolder en heeft daar zo een paar weken gebivakkeerd (okee, voor de warme hap en het bed ging 'ie dan nog net even terug naar Omajan).

Inmiddels is de zolder gemetamorfoosd in de mooiste verdieping van het huis. Het is nog lang geen kinderkamer, daarvoor staat er nog teveel zooi die uitgezocht en opgeruimd moet worden (wat kan een mens toch veel troep verzamelen). Maar het werk van Opa Maajie zit erop.
Wat waren we blij (en gestressd omdat ons huis er al wekenlang uitzag als een bouwput). Dit vroeg om een bedankje aan het adres van Opa Maajie. Omajan werd in het complot betrokken (en hier komt nu het gedeelte van de aan de kant gezette principes:).

Het weekendje Landal in Vaals was snel geboekt, en een uurtje voor vertrek sommeerde Omajan hem dat hij z'n koffers moest gaan pakken (kan me de grijns op haar gezicht levendig voorstellen). Eenmaal bij ons was het kwartje nog niet gevallen, hij ging ervan uit dat wij alleen maar als 'koffietussenstop' dienden. Niet dus, het werd een weekendje met ons (en de kleinkinderen, hoera hoera) in een bungalowpark (en voor wie ons een beetje kent: dat is wel een heeeeel eind verwijderd van onze principes).

De weergoden stonden aan onze kant (die hadden natuurlijk van bovenaf al ons verbouwingsleed kunnen volgen en hadden medelijden gekregen), dus met stralend weer liepen we dat weekend door het limburgse heuvellandschap.




Mats nog voor een keertje in de eigenlijk al veel te kleine wandelwagenbak (als 'n sardientje in 'n blikje, wel lekker warm met dat winterweer), met enige moeite de gezellig besneeuwde bergpaadjes opgeduwd en -getrokken. En Finn hoog (en enigszins verkleumd maar toch uit volle borst zingend) bij papa op de rug.

En wie zegt 'bungalowpark', zegt natuurlijk ook 'zwembad'. Met duizelingwekkende vaart sjeesde een onbevreesd peutertje van de donkere, kronkelende waterglijbaan (moeders wordt nog een beetje week in de knieën bij de gedachte eraan).

En wie zegt 'bungalowpark' zegt ook 'Bollo's speelparadijs' (compleet met ballenbak!) Finn vraagt zich nog dagelijks af of Bollo zijn tekening ook ècht boven z'n bed heeft opgehangen...

En wie zegt 'bungalowpark' zegt ook 'hondsbrutale overvoerde eendjes':

En wie zegt 'weekendje weg met Joris en Judith' zegt natuurlijk ook 'cafeetje, restaurantje':

 En dan zeggen we allemaal: BEDANKT OPA MAAJIE!