Blog-black-out?

Jeeeee, da's lang geleden! Hoewel de laptop de laatste tijd mijn beste vriend is, lukte het me maar niet om 'n gezellig blogje te produceren. 'Blog-block-out', bestaat zoiets?

Maar we zijn er nog hoor. En wordt hier ook nog genoeg gespeeld, gewandeld, gekokkereld, gevakantied en gezooid met vanalles. Helaas wordt er ook behoorlijk veel gehangen en gelegen hier. Door ondergetekende wel te verstaan.

28 Weken zwanger nu, en al weken uit de running vanwege bekkeninstabiliteit (en dat verklaart nu dus ook meteen de close relatie met mn laptop). Op 'goede dagen' lukt het me om naar het einde van de straat te lopen (okee, waggelen met krukken, maar toch) om Finn uit school te halen. En op slechte dagen, tja, dan lukt dus echt helemaal niks. (In mn hoofd is de babykamer dus ook al helemaal af, in de praktijk wordt dat nog n hele uitdaging.)

Maar hé, wat nou klagen?! Er lopen hier een paar heel gezellige mannen rond...

En in mijn buik groeit een dansend minimensje...

Ex-peuter

Gisteren was het D-Day: Finn's verjaardags- / afscheidsfeestje bij de peuters.
Waarschijnlijk was moeders nog degene die er het meeste moeite mee had. Tja, afscheid nemen, ik ben er nooit zo goed in geweest (en gooi daar nu een aardig hormonensausje overheen en het leed is compleet).
Finn bleek er echter een stuk minder moeite mee te hebben. Luchtig riep hij zn juffen toe dat ie nog wel n keertje hoi kwam zeggen hoor, en zn beste vriend? "Ja, doei dan!"

Nee, zijn grootste zorg betrof zijn traktatie. De avond vantevoren werd ik om 10 uur 's avonds nog naar zn kamer geroepen: of ik toch niet wilde vergeten om alleen de cakejes met de smarties erop op het dienblad te zetten... (en wat dat betreft lijkt ie dan dus weer wel op zn moeder).
Die middag hadden we samen een hele berg cakejes gebakken (Finn op het keukentrapje, Mats op het aanrecht, cakebeslagspetters all-over-the-place...) en 's avond na het eten beplakt met smarties. Midden in het cakeje prijkte zijn grote trots: Monsterfinn! (naar dit idee)

Die ochtend zat 'ie daar dan: een grote ex-peuter, bovenop de tafel in de verjaardagsstoel, terwijl de nog-lang-niet-ex-peuters hun longen uit hun lijf zongen.

"Jaaarige jop wordt nooooit 'n musje, geef 'm maar 'n kusje...."

Mijn grote zoon en ik

hadden een missie: nieuwe schoenen voor de zoon. Voor de Grote Zoon wel te verstaan, want de afgelopen tijd ontdekten we steeds meer hoog-water-broeken in zijn kast, en nu klaagde hij er ineens over dat zijn schoenen niet lekker zaten. Even twijfelde ik nog. Hadden we hem niet te lang op z'n gympies laten lopen waardoor hij nu die stevige 'echte' schoenen als pijnlijk betitelde? Een bliksembezoekje eerder deze week aan een schoenenwinkel wees echter uit dat er alweer een schoenmaat bij was gekomen. Het bleef toen alleen bij een bliksembezoekje omdat meneer bleef weigeren ook maar één paar schoenen aan te passen.

Maar vandaag gingen we er dan echt voor. Met z'n tweeën naar de stad op zoek naar schoenen. Blauw-met-witte moesten het worden, daar was hij stellig van overtuigd. En wat een mazzel: blijkt er in de uitverkoop een groot deel van de rekken vol te staan met deze kleurcombi! Enigszins weigerachtig werden er in de eerste winkel een aantal gepast. Nee, niet mooi, niet lekker, nemen we echt niet hoor! Winkel 2 was al begonnen aan de herfstcollectie dus stonden we snel weer buiten, winkel 3 was ondanks de uitverkoop boven mijn budget en winkel 4... had blauwe ballonnen! Met witte lettertjes erop! Met een verwachtingsvolle grijns werden de hier aanwezige blauw-met-witte exemplaren uit het rek geplukt (verwachtingsvol omdat ik had gezegd dat de ballonnen waren voor de mensen die schoenen kochten). De eerste schoen zat nog niet dicht of er werd al geroepen: "Jaaa!, die is fijn! Die moeten we nemen!" Voor een iets ruimere keuze werden er nog meer gepast, werden de voeten nogmaals opgemeten en werden er zelfs rondjes gelopen en gerend door de winkel. Toen de meneer-van-de-winkel hem daarna ook nog als vooruitzicht stelde dat hij na het afrekenen een kadootje mocht uitzoeken was het feest compleet en werd de eerder nogal saaie winkel binnen een kwartier tijd gepromoveerd tot superzaak! (En dat vond moeders ook toen bij het afrekenen bleek dat er nog eens 10 euro extra afging van de al verlaagde prijs.)

Om onze jubelstemming nog wat te vergroten (en omdat het inmiddels toch ook al lunchtijd was) besloten we het er eens van te nemen en 'op stand' te gaan eten. Dus zo kwam het dat we uiteindelijk bovenop de V&D terecht kwamen, op het terras van La Place. Verse sapjes, broodjes en spectaculair uitzicht (erachter komen dat er een paadje van stoeptegels loopt bovenop een gebouw zet een peuterbrein volop aan het fantaseren). Zat ik daar gezellig keuvelend met mijn grote zoon aan een tafeltje.

Soms besef ik met enige weemoed dat het snel gaat, soms een beetje tè snel. Het lijkt gisteren dat hij dat kleine hulpeloze babietje was. En nu gaat 'ie dan al bijna naar school. Maar aan dat groter worden zitten ook wel zo z'n voordelen. En dat besefte ik me vandaag daar bovenop dat terras gelukkig maar weer...

O ja, en de schoenen: die waren inderdaad blauw-met-wit, de ballon: ook blauw met wit en het gekozen kadootje ... een plakkerig plastic kipje dat je door op je vinger te zetten, aan z'n staartje te trekken en weer los te laten kunt lanceren waarna het op de onmogelijkste plekken op de muur blijft plakken...

IJskliederen

Wat was het warm... heet... pfoe... zweet... klaag... (en ik kan me herinneren dat het nog maar een paar weken gelden was dat er ook veel te klagen viel, maar dan over koud, nat, grauw...)

In het knutsellokaal op mijn werk leek het wel een primitief zweethutje. Plat dak, zon erop, en dan actief doen. Ach, geen probleem als je je tempo en je opdracht een beetje aanpast aan het weer! (en omdat het zo leuk was deden Finn en ik het de dag erna (juist, woensdag, toen het kwik met gemak de 35 graden haalde) nog eens lekker over.

We gingen schilderen met ijs!

Aangezien de warmte uitdaagde tot fantaseren over waterspelletjes, vroeg ik de kinderen waarmee ze gingen spelen. Nadat er één keer het woord 'supersoaker' was gevallen was het hek van de dam en ging het niet alleen meer over gezellig spetteren, maar werden er hele plannen gesmeed om nietsvermoedende kleine zusjes kleddernat te gooien, de buurman met de tuinslang te pakken te nemen en een waterballonnenoorlog met de hele buurt uit te vechten. Genoeg voer voor een leuke tekening dus. Al doorfantaserend werd de tekening met stiften ingekleurd, en toen kwam Het Moment: de juf (ik dus) kwam langs met een fles blauwe verf en druppelde lukraak wat stippen op de tekening. Er werden ijsklontjes uitgereikt, en nu was het zaak eens lekker af te koelen. Met het smeltende ijsblokje over je tekening, door de blauwe stippen en door de stift. En jawel hoor, lekker koude handen, een koude (en natte!) tekening en fantastisch kleurige kunstwerken:


























Finn hield t bij meer abstracte kunst: willekeurige krabbels inkleuren staat altijd garant voor een mooi kleurig effect (en gaat vrij snel, waardoor er eerder overgegaan kan worden tot het 'hoofdmenu': het ijs).

Mia werd er niet warm of koud (maar wel een beetje gekleurd) van...

 Bij wijze van experiment besloten we om eens te gaan toveren met meerdere kleurtjes verf:

En toen ontdekten we dat de achterkant van het papier (een rol oud behangpapier) toch ook wel een heel bijzonder effect gaf:

35 Graden, en een heerlijk fris (en enigszins smoezelig) kind. Project geslaagd!

De jongens willen iets vertellen.

We gingen naar de rommelmarkt...

... met maar 1 kind. Met de trein vanwege het vooruitzicht van overvolle parkeerplaatsen. En met een buggy vanwege het vooruitzicht van een dreumesje dat nevernooitniet die hele markt over ging lopen. O ja, en met een paar lege tassen voor 'het geval dat'.

De plaats delict was de megarommelmarkt in het centrum van Tilburg, gisteren. Straten en pleinen vól kraampjes, vól troep en vól... leuke dingen!

Na heel wat kraampjes (en terrasjes, hoera 't was lekker weer!) bleek dat het dreumesje ondanks heftig slaaptekort toch best wel op z'n korte pootjes een heel eind wilde lopen (rennen!). En bleek dat de lege tassen na een aantal uur verre van leeg waren. En dat de buggy ook wel een ideaal
boodschappenwagentje was.

Helaas bleken we door het lopende dreumesje ook de trein voor de terugweg op een halve minuut na gemist te hebben. Maar ach, dat was dan ook wel het enige jammere van de dag.

Brandweerman Mats met zijn nieuwverworven rommelmarktschat.

Buggy vs boodschappenwagentje...

Welterusten...

"Weet je hoe dat moet, in slaap vallen?
Nou, je doet gewoon je ogen dicht, en dan ga je filmpjes kijken."

"En zijn dat dan filmpjes over wat je allemaal hebt gedaan vandaag?"

"Nee hoor, kan vanalles zijn.
Soms ken ik ze nog niet.
En soms zijn ze niet leuk.
Maar dan doe ik gewoon m'n ogen even open en dan kan ik opnieuw beginnen."

Welterusten lieve kleine filosoof!